پیش زمینه: کمردرد یکی از شایع ترین بیماری ها و مشکلاتی است که محدودیت ها و معضلات فراوانی را برای فرد و جامعه به همراه دارد. از شایع ترین علل کمردرد، فتق دیسک بین مهره ای است. تاکنون مطالعات مختلفی در مورد چگونگی برخورد با فتق دیسک بین مهره های کمری صورت گرفته است. از آن جایی که درمان های جراحی در مقایسه با درمان های غیر جراحی، هزینه و عوارض زیادی را به بیمار و جامعه تحمیل می نمایند و با توجه به گستردگی موضوع و اثرات اقتصادی و اجتماعی آن، این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی درمان های غیر جراحی در فتق دیسک بین مهره ای و تعیین درصد فراوانی پسرفت دیسک فتق یافته به دنبال درمان نگهدارنده غیر جراحی انجام گرفت.مواد و روش ها: مطالعه از نوع نیمه تجربی و به شکل مقایسه قبل و بعد بر روی 45 نفر از بیماران مبتلا به فتق دیسک بین مهره ای کمری که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، صورت گرفت. بیماران از مراجعین یک درمانگاه ارتوپدی مرکز درمانی بودند که بر اساس سی تی اسکن فتق اثبات شده، دیسک کمری داشتند. بیماران پس از یک دوره درمان نگهدارنده 6 ماهه با دارو، فیزیوتراپی و استراحت و در صورت لزوم بریس و کشش مجددا با استفاده از سی تی اسکن مورد بررسی قرار گرفتند. همچنین علایم بالینی و شکایات بیماران نیز قبل و بعد از دوره درمان 6 ماهه مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت.یافته ها: از مجموع 45 بیمار، علایم 39 نفر (%86.7) بهبود یافت و 6 نفر (%13.3) به علت عدم بهبودی تحت عمل جراحی قرار گرفتند. ضمنا از مجموع 35 بیماری که برای انجام سی تی اسکن دوم مراجعه کردند، 24 نفر (%68.6) پسرفت دیسک نشان دادند.نتیجه گیری: با توجه به درصد بالای پسرفت هرنی دیسک، که هم به صورت عینی از طریق نتایج سی تی اسکن، و هم از نظر بهبودی علایم به دنبال درمان نگهدارنده 6 ماهه مشاهده شد، پیشنهاد می شود در مواردی که اندیکاسیون قطعی جراحی دیسک کمری وجود ندارد، این درمان تا حد امکان به تاخیر انداخته شود تا در صورت پاسخ دهی به درمان های نگهدارنده، از صرف هزینه و ایجاد مشکلات بیشتر برای بیمار جلوگیری گردد. برای انجام جراحی بایستی مجموعه ای از علایم بالینی و تصویری را در نظر گرفت و نباید فقط بر اساس سی تی اسکن اقدام به جراحی کرد.

بیان مساله: امروزه، دقیق ترین روش تصویربرداری از بافت نرم مفصل گیجگاهی روش تصویر برداری با تشدید (روزنانس) مغناطیسی یا همان ام.آر.آی است. اما به دلیل بالا بودن هزینه ها و طولانی بودن زمان تصویرسازی در این روش، کاربرد آن در مورد همه بیماران منطقی و مقدور نیست. بنابراین اغلب، پزشکان ناچار هستند بدون داشتن آگاهی فراگیر درباره این بخش از مفصل گیجگاهی و تنها برپایه یافته های بررسی های بالینی و پرتونگاری های فراهم شده از بافت سخت این ناحیه، به درمان بیماران اقدام کنند. هدف: هدف این پژوهش، بررسی و تعیین دقت سونوگرافی در تشخیص جلوافتادگی دیسک مفصل گیجگاهی با بررسی موارد مثبت کاذب جابه جایی دیسک در سونوگرافی، با استفاده از روش ام.آر.آی است. مواد و روش: بررسی کنونی به صورت آینده نگر- مقطعی بوده است. تصویربرداری (MRI) از شانزده مفصل گیجگاهی- فکی (در ده بیمار)، انجام گردید که بر پایه معاینه های بالینی، دچار جلوافتادگی دیسک مفصل تشخیص داده شدند و این تشخیص در سونوگرافی با پروب MHZ12 هم تایید شده بود. نتایج به دست آمده از سونوگرافی با گزارش های ام.آر.آی مقایسه و در جدولی ثبت شده و نتایج کلی، به صورت توصیفی ارایه گردید.یافته ها: در این بررسی، همه موارد جلو افتادگی دیسک مفصل تشخیص داده شده با سونوگرافی، به وسیله ام.آر.آی تایید گردید.نتیجه گیری: سونوگرافی می تواند به عنوان یک روش قابل اعتماد تصویربرداری از دیسک مفصل گیجگاهی در معاینه ها و طرح ریزی درمان های این مفصل مورد استفاده قرار گیرد.

زمینه: مرکز چرخش مهره های کمری یکی از شاخص های مهم در ارزیابی حرکتی مهره های کمری است. هدف: مطالعه به منظور تعیین اثر تمرین درمانی بر جا به جایی مرکز چرخش مهره های کمری در بیماران با کمر درد مزمن غیراختصاصی انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه مداخله ای در سال 1391 در بیمارستان شهید بهشتی بابل، بر روی 30 بیمار با کمر درد مزمن غیراختصاصی انجام شد که به طور تصادفی در دو گروه یکسان قرار گرفتند. گروه آزمایش تمرین های ثبات دهنده و معمول و گروه شاهد تنها تمرین های معمول را به مدت 8 هفته انجام دادند. رادیوگرافی بیماران در سه وضعیت فلکسیون، اکستانسیون و نوترال در قبل و بعد درمان انجام و متغیرهای زیر مقایسه شدند: اندازه مختصات مرکز چرخش مهره های کمری در دو وضعیت اندازه گیری گلوبال (چرخش هر مهره نسبت به ساکروم) و نسبی (چرخش هر مهره نسبت به مهره پایینی) در سه قوس کامل فلکسیون- اکستانسیون، فلکسیون و اکستانسیون. داده ها با استفاده از آزمون های آماری تی زوج و مستقل تحلیل شدند. یافته ها: پس از درمان در قوس کامل حرکتی، اختلاف میانگین مختصات مرکز چرخش تنها در وضعیت نسبی در سطح مهره سوم کمری روی محور y بین دو گروه معنی دار شد. اختلاف میانگین جا به جایی مرکز چرخش طی قوس فلکسیون بر روی محور y در مهره سوم و پنجم کمری با اندازه گیری گلوبال و همچنین در سطح مهره پنجم روی محور y با اندازه گیری نسبی در بین دو گروه معنی دار شد. در قوس اکستانسوری در هیچکدام از حالت های اندازه گیری گلوبال و نسبی اختلاف میانگین مختصات مرکز چرخش بین دوگروه به سطح معنی داری نرسید. نتیجه گیری: با توجه به یافته ها، پیشنهاد می شود برای ارزیابی تاثیر تمرین های ثبات دهنده، میزان تغییرات مرکز چرخش مهره های کمری به عنوان یک شاخص عینی بررسی شود.

واژه بست های ضمیری زبان فارسی غالباً در دورترین فاصله از پایه واقع می شوند؛ اما در برخی ساختارها قادرند به صورت بلافصل به پایه متصل شوند. توان تبیین این رفتار دوگانه می تواند محکی برای بررسی کارآمدی رویکردهای مختلف باشد. این جستار درپی آن است که مشخص کند آیا برای تعیین جایگاه تکواژها در سطح واژه، در زبان فارسی، به نظریة غیرواژگان گرای صرف توزیعی و حضور بخشی پسانحوی به نام صرف نیاز است؟ یا آنکه می توان با استفاده از سازوکارهای رایج در واژگان گرایی به تبیینی کارآمد دست یافت؟ برای این منظور، پس از معرفی مبانی نظری و آرای پژوهشگران پیشین، به تحلیل داده ها می پردازیم. تحلیل ها نشان می دهد که فرضیه های واژگان گرا توان تبیین این مسئله را ندارند که چرا واژه بست «-شون» در «خودشونی ها» و «خودی هاشون» دو جایگاه دارد؛ اما چنین امری در سایر ساختارها مجاز نیست. با تحلیل ساختارهای فوق در چارچوب صرف توزیعی مشخص شد که وجود عملیات های فرانحوی همچون جابه جایی موضعی و نوع مشخصه های موجود در هسته واژه بست و واژه پایه در تبیین رفتار واژه بست ضمیری موثر است.

مقدمه: در بالغین جابه جایی احشاء اغلب در طی یک تصویر برداری در اورژانس های حاد جراحی تشخیص داده می شود. در این پژوهش یک مورد آپاندیسیت حاد در یک خانم، که از وجود این ناهنجاری خود بی اطلاع بود، گزارش می شود .گزارش مورد: بیمار دختر 16 ساله ای بود که با شکایت درد شکمی شدید پذیرش شد. پس از معاینه بالینی، بیمار مبتلا به آپاندیسیت حاد تشخیص داده شد. در لاپاراتومی با شناسایی یک آپاندیس ملتهب در سمت چپ بدن، تشخیص آپاندیسیت تایید و همچنین وجود ناهنجاری نادر جابه جایی احشاء مطرح گردید. مطالعات تصویر برداری بعدی تشخیص جابه جایی احشاء را تایید کرد. بیمار با موفقیت آپاندکتومی را پشت سر گذاشت. علاوه بر این، بیمار یک کیست هموراژیک در تخمدان راست خود داشت که حین لاپاراتومی خارج گردید. بهبودی بعد از عمل بدون مشکل خاصی صورت گرفت. از آن جایی که گاهی بررسی های بالینی و مطالعات تصویر برداری در شناسایی جابه جایی احشاء با مشکل مواجه می شوند، لاپاراسکوپی یا لاپاراتومی در شناسایی و درمان اورژانس های جراحی حاد، به طور سریع و مؤثری، کمک کننده هستند.

پیش زمینه: وسایل مکانیکی مفصل دار(mechanical articulated device) ، به خصوص در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن ناشی از دژنراتیو دیسک بین مهره ای، می توانند جایگزین دیسک بین مهره ای شوند و به دلیل حفظ حرکت در مهره و در نتیجه جلوگیری از تخریب مفاصل مجاور، به عنوان جایگزینی برای فیوژن مطرح شده است. در این تحقیق نتایج درمان آرتروپلاستی دیسک در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن بررسی شد. مواد و روش ها: در یک مطالعه هم گروهی (کوهورت) آینده نگر، 21 بیمار (17 مرد و 4 زن) مبتلا به بیماری دژنراتیو بین مهره ای که از اردبیهشت 1386 تاکنون در دو مرکز درمانی یزد تحت درمان قرار گرفته بودند، بررسی شدند. بیمارانی که درد ناتوان کننده بالای 6 ماه داشتند و به درمان های محافظه کارانه جواب نداده بودند، تحت عمل دیسک آرتروپلاستی دیسک بین مهره ای قرار گرفتند. میانگین سنی بیماران (22-48) 36±5.7 سال و میانگین زمان پیگیری 11 ماه (24-13 ماه) بود. میزان درد با «مقیاس دیداری درد»، از کارافتادگی بر اساس معیار ناتوانی «اُسوِستری» (Oswestry Disability Index) و رضایت بیماران در 3، 6، 12 و 24 ماه بعد از عمل ارزیابی شدند. یافته ها: کاهش میزان درد و از کارافتادگی بیماران در فاصله کوتاه بعد از عمل و در فواصل بعدی از نظر آماری معنی دار (P<0.05). %86 بیماران (18 بیمار) از نتیجه عمل راضی و میزان مصرف مسکن در آنان %81 کاهش داشت. عوارض عمل در این مطالعه در حد صفر بود. نتیجه گیری: کارگذاری دیسک بین مهره ای یک انتخاب درمانی قابل قبول در موارد خاص است. حفظ حرکت مهره ها و عدم ایجاد فشار اضافی روی مهره های جانبی به علت فیوژن از محاسن دیسک آرتروپلاستی است که در بررسی کوتاه مدت عارضه چندانی ندارد. توصیه می شود در مطالعات بعدی عوارض طولانی مدت این عمل بررسی گردد.

مقدمه: فتق دیسک بین مهره ای به داخل فضای اینترادورال، یک عارضه نادر است ولی باید از سایر بیماری هایی که سندرم ریشه ای یا دم اسب ایجاد مینمایند، افتراق داده شوند. تمام گروه های سنی به جز کودکان ممکن است گرفتار شوند. در این بیماری، علائم و نشانه های عصبی عموما شدیدتر از فتق دیسک لاترال اکسترادورال می باشد. هدف از این مطالعه، تعیین میزان شیوع فتق اینترادورال دیسک بین مهره ای در ناحیه کمری و توصیف علائم بالینی و یافته های رادیولوژیک این بیماری می باشد. در 75 درصد موارد علائم بالینی این بیماران با فعالیت فیزیکی تشدید می گردد. در ارزیابی رادیولوژیک برای تشخیص این ضایعه بیشتر از همه از ام. آر. آی، میلوگرافی و یا سی تی اسکن بهره گرفته می شود. درمان فتق دیسک بین مهره ای به فضای اینترادورال حذف جراحی دیسک مزبور می باشد. روش کار: در این مطالعه توصیفی از آبان 1376 تا آخر مهر 1381، مجمو 2308 عابیمار (با سن متوسط 45.6 سال) که فتق دیسک بین مهره ای ناحیه کمری آنها با استفاده از ام. آر. آی، میلوگرافی و یا سی تی میلوگرافی تایید شده و همگی تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، انتخاب شدند.یافته ها: متوسط سن ابتلا در این مطالعه 45.6 سال و شیوع در مردان بیشتر و نسبت 8 به 2 بوده است. علائم بالینی شامل اختلال حسی ـ حرکتی و اسفنگتری بود. شایع ترین عارضه عصبی باقیمانده به صورت دراپ و اختلال اسفنگتری بود. نتایج درمانی کوتاه مدت، خوب و قابل توجه بوده است. نتیجه گیری: فتق بین مهره ای دیسک ناحیه کمری به فضای اینترادورال در تشخیص افتراقی با ضایعات دیگری که فضای اینترادورال را اشغال می کنند، مطرح می شود. هرچه نقص عصبی قبل از عمل جراحی بیشتر و شدیدتر باشد، بهبودی پس از عمل کمتر خواهد بود، به همین دلیل از نظر تشخیصی و درمانی بسیار مهم می باشد.

جریان های برگشتی از مشهودترین عوارض در منطقه ی خیزاب ساحلی محسوب می شوند. این عوارض از خط ساحل به سمت دریا امتداد دارند و دسته بندی آن ها طبق مکانیزم نیروهای کنترل کننده ی حاکم بر منطقه ی خیزاب ساحلی است. در این پژوهش، نخست الگویی برای چگونگی نقل مکان کرانه راستای جریان های برگشتی کانالیزه با استفاده از نرم افزار مایک 3/21ارائه شده است. در مرحله ی بعدی الگوی ارائه شده از طریق رابطه ی سرک(CERC) مورد صحت سنجی و تأیید قرار گرفته، سپس نتایج مدل با مشاهدات میدانی سایر محققین از طریق بررسی میانگین نرخ جابه جایی جریان برگشتی (V) و سرعت جریان کرانه راستا (vl) مورد مقایسه قرار گرفتند که تطابق بسیار خوبی بین آن ها وجود داشته است. نتایج اصلی این تحقیق نشان می دهد که نقل مکان کرانه راستای جریان های برگشتی کانالیزه به شیب بستر و عمق کانال های جریان برگشتی وابسته است. نتایج دیگر این تحقیق نیز علت مساعد بودن سواحلی با حالت میانه را برای تشکیل این نوع خاص از جریان های برگشتی تشریح می کند.

صفحه کرد، عنوان خاص بخشی از قلمرو حکومت والیان پشتکوه (استان ایلام کنونی) است که از غرب با کشور عراق، از جنوب با خوزستان، از شمال با صفحه مهکی (بخش شمالی قلمرو والیان پشتکوه) و از شرق با لرستان هم مرز بوده است. این منطقه به واسطه غالب بودن جمعیت ایل کرد در آن، به صفحه کرد مشهور شده است. در این پژوهش با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر منابع و اسناد، علاوه بر مشخص کردن جغرافیای تاریخی صفحه کرد به عنوان بخشی از قلمرو حکومت والیان پشتکوه به نقش و جایگاه ایل کرد در تحولات منطقه در اواخر دوره حکومت والیان پشتکوه (دوره پهلوی اول) به ویژه حول محور مسئله امنیت و برقراری عنصر انتظام در منطقه پرداخته شده است. یافته های پژوهش بر آن است، این منطقه از دو بعد داخلی و خارجی برای حکومت مرکزی حائز اهمیت بوده است، از یک سو شورشیان داخلی به ویژه شورشیان منطقه لرستان صفحه کرد را به عنوان آخرین پایگاه و دژ در مبارزه با حکومت مرکزی قلمداد می کردند و از سوی دیگر آبادانی منطقه و سکونت مردم کرد و نیز لر در این منطقه جهت حفاظت از مرزها ضروری به نظر می رسید. دولت مرکزی در دوره پهلوی اول سعی کرد با کوچ اجباری بسیاری از مردم کرد منطقه شمالی صفحه کرد، ارتباط لرهای لرستان با لرهای صفحه کرد را قطع نموده و امنیت را در این مناطق حکم فرما کند.